Afrikaanse landen op een WK… het blijft iets speciaals. Je weet eigenlijk nooit precies wat je krijgt, maar één ding is zeker: je wilt er niet tegen spelen. Vraag dat maar aan genoeg toplanden die zich in het verleden flink hebben verslikt, denk aan Portugal in 2022.
Toch begint bijna elk toernooi hetzelfde. Europese en Zuid-Amerikaanse landen worden naar voren geschoven als favorieten, en Afrika? Dat zit een beetje in die categorie “gevaarlijke outsiders”. Maar begint die status langzaam achterhaald te worden?
Marokko heeft de deur opengetrapt
Wat Marokko liet zien op het WK 2022 was geen toevalstreffer. Een halve finale halen als Afrikaans land, toplanden uitschakelen en gewoon volwassen voetbal spelen… dat verandert hoe er naar een heel continent wordt gekeken.
Dat was niet meer dat “leuke, energieke team dat hard werkt”.
Dat was gewoon een topploeg met een plan.
En precies dat is het verschil met vroeger.
Afrika komt eraan (en sneller dan je denkt)
Kijk naar de mogelijke deelnemers voor 2026 en je ziet het meteen: er zit serieus kwaliteit in.
- Senegalees elftal, fysiek sterk, goed georganiseerd, moeilijk te breken en dodelijk op de counter. niet voor niets dat zij de Afrika Cup wonnen.
- Ivoorkust, talent + ervaring, gevaarlijke mix. Verdedigend staan ze vaak heel stevig in een laag blok die voor veel landen lastig te breken blijkt.
- Marokkaans elftal, inmiddels gewoon een gevestigde naam met topspelers zoals Hakimi, Bounou en Mazraoui
En het verschil met pak ‘m beet 10 jaar geleden?
Deze spelers spelen niet meer alleen “ergens in Europa”. Ze spelen bij topclubs, op topniveau, elke week. In de Premier League (vaak gezien als de beste competitie ter wereld) spelen momenteel 32 Afrikaanse spelers, dit aantal is nog nooit zo hoog geweest.
Waarom Afrikaanse landen zo lastig zijn
Afrikaanse teams spelen met passie voor hun vaderland. Deze passie is terug te vinden in hun speelstijlen en kwaliteiten, wanneer je tegen een Afrikaans land speelt valt op dat de spelers een ongelofelijk loopvermogen hebben gekoppeld met kracht. Tegenstanders worden vaak geen seconde rust gegund waardoor een tegenstander overrompeld kan raken. Een vaak voorkomend probleem hiermee is dat er te enthousiast wordt verdedigd waardoor de organisatie uit elkaar wordt gespeeld.
Bij Marokko op het vorige WK zag je dat deze passie gekoppeld werd aan discipline in het verdedigen waardoor ze teams met meer kwaliteit weg konden zetten.
Op de counter zijn Afrikaanse landen ook vaak ongelofelijk dodelijk. Met snelle spelers voorin hebben sommige Afrikaanse landen een groot voordeel ten opzichte van bijvoorbeeld Duitsland of Engeland die minder pure snelheid voorin hebben.
Maar hier gaat het nog mis
Toch zie je ook waarom Afrikaanse landen niet structureel ver komen op het WK.
- Soms ontbreekt het aan discipline over 90 minuten
- Wedstrijden “killen” als je voor staat blijft lastig
- Middenvelders die het tempo kunnen controleren, denk hierbij aan spelers als Rodri, Modric of Frenkie De Jong
- Kleine fouten worden op WK-niveau meteen afgestraft
En dat is precies waar toplanden het verschil maken.
Hoe groot is de kans op succes voor een Afrikaans?
- Kwartfinale? Zeker haalbaar: 65%
- Halve finale? 35%
- Finale / winst? Onwaarschijnlijk. maar niet onmogelijk: 15%
Althans, dit is wat wij verwachten, deel jou verwachting in de comments. Met het grotere WK (meer landen) wordt de kans alleen maar groter dat één Afrikaans team echt ver komt en dit brengt altijd mooie momenten.
